De Afrikaanse mentaliteit – part II (door Elke Sinnesael)

Vandaag zijn we zondag (26 juli) en zijn we opweg naar Durban. De laatste 24 uur waren echter de woeligste en spannendste van onze hele reis.

Het begon allemaal op zaterdagochtend (25 juli). De grote dag waar we de hele reis naartoe gewerkt hadden, was eindelijk aangebroken.

Nog nagenietend van het fantastische optreden van de dag ervoor lagen ik (Elke) en Silke rustig in ons half warm bedje (later zal je verstaan waarom ik dit zo noem). Plots hoorden we Steve zijn stem in de living. We vonden dit al verdacht want het was pas 7 uur en we hadden pas ontbijt om 8 uur. Niets vermoedend stonden wij op en maakten ons klaar voor onze grote dag. Onze valies was al half gemaakt zodat wij niet veel tijd gingen verliezen die avond.

Rond 7u30 begon Mama voor de zoveelste keer te zagen en te klagen. Blijkbaar had er een boiler de hele nacht opgestaan. Onder die boiler stond een verwarmpaat die ook aanstond. Mama beweerde dat de boiler kapot was doordat deze de hele nacht gedraaid had en die warme plaat eronder zou ook een oorzaak zijn.

Iedereen die aan de ontbijttafel kwam kreeg een preek en een ongezellige aanblik van mama. Ze vroeg wie die had laten aanstaan, maar niemand had dat gedaan. Wij waren namelijk de avond ervoor thuisgekomen van onze show en toen al had Saartje de opmerking gemaakt dat die plaat zo warm had.

We vertelden dit aan mama en meteen begon ze ons uit te maken voor leugenaars en het grof vuil van de straat. Ze zei dat we die plaat aangestoken hadden om ons eten (take away) op te warmen. Wat natuurlijk de grootste zever van de wereld was, want onze take away had altijd warm genoeg als wij terug toekwamen in de B&B. Dan beweerde ze dat we er rond gingen zitten voor de warmte. Wat nog ongeloofwaardiger overkwam. De koelkast en de tafel stonden daar zo dicht bij, dat wij daar gewoon geen plaats hadden om 2 stoelen te zetten.

Ze wou ons maar niet geloven en Steve wou dat ze die boiler met water vulde en ging bewijzen dat deze nog steeds werkte. Een paar dagen ervoor hadden wij namelijk hetzelfde probleem dat het zeker een half uur duurde eer het water begon te koken. Maar Anastacia wou dat niet horen. Ze begon woedend te worden en schold Steve uit en betrok er een verhaal van een paar jaar geleden bij. Waar Steve zogezegd een handdoek gestolen had (wat natuurlijk niet waar was). We begonnen allemaal nerveus te worden en het was moeilijk om kalm te blijven. Iedere keer dat wij onze mond open deden, begon mama op ons te roepen. Het ging zelf zo ver dat ze zei dat we niet meer buiten mochten vooraleer we de schade betaald hadden.

Het ging nu niet alleen meer over die boiler. Iedere kamer had 2 elektrische dekentjes. Bij ons werkte er eentje niet (half warm bed) en dat al van de dag toen wij aankwamen. Nu begon ze de schuld daarvan ook al op ons te steken. Dan begon ze over die verwarming die we gevraagd hadden en over een kast in de jongenskamer die na 1 dag haast uit mekaar viel. Het was te gek voor woorden waar ze al die dingen van haalde.

We hebben besloten om meteen onze valiezen te pakken en weg te gaan. Maar toen mama dreigde om ons niet buiten te laten en onze spullen in beslag te nemen, heeft Steve de politie erbij gehaald.

Ondertussen bleef mama doorroepen en schelden op iedereen die haar passeerde. Gewoon negeren en zo weinig mogelijk reageren... Maar probeer dat maar eens.

Remember: I’m your mother, you are my children... “You don’t speak to me like you speak to your mother, you white children!!!!” Letterlijk uit de mond van onze lieve lieve zwarte moeder.

Eindelijk arriveerde de politie . Ze waren kalm en probeerden te onderhandelen. Maar mama was zo enorm kwaad dat de agenten er versterking bij gehaald hebben. Zo’n 8 politieagenten waren ter plaatse om alles in controle te houden. Eerst deed mama haar verhaal, dan Steve. Ze begon echter volledig door te slaan en te liegen dat ze zwart zag (de ironie.). Als ze wit zou geweest zijn, was ze op dat moment waarschijnlijk paars.

Eerst die boiler, dan dat deken en opnieuw over die kast van de jongens. “They came here the 12th and the next day the closet was broken”, vertelde ze de politie. Waarop ik antwoorde dat die kast meteen hersteld was door de jongens zelf. Op dat moment moet er een kronkel in mama haar hoofd geknakt zijn want ze werd woest. Ze kwam op me af en begon te roepen: “You big mouth, you shut up!!!!” Ik ben dan maar vlug weggelopen achter Steve, maar het scheelde niet veel of ze had me geslaan. De politie heeft dan ook wel beseft dat mama een beetje gek was, om het nog zacht uit te drukken. Ze was dan ook zo dom om op dezelfde manier te reageren tegen de politie als tegen ons. Roepen, tieren, duwen en agressief. Niet echt slim.

Na al die commotie werd er uiteindelijk een deal gesloten. Wij vertrokken vrijwillig en vroegen ons geld van die nacht (Zo’n 220 euro) niet terug en met dat geld kon ze haar boiler (die al dan niet kapot was) herstellen. Onder politiebegeleiding zijn we buiten geraakt met al ons gerief en vertrokken naar Uncle Tom’s community Centre, waar ons festival plaats vond.

Maar hier stopte de miserie echter niet. Nu moesten we nog opzoek naar een verblijfplaats voor 1 nacht, want het was veel te gevaarlijk om die avond naar Durban te vertrekken (geen straatverlichting voor 700km, de weg staat bekend voor hijackers,...).

De politie vroeg ons waar we gingen overnachten en Steve vertelde dat we naar een Formule 1 hotel gingen gaan. Helaas helaas, de politie is hier niet altijd even correct en we waren bang dat ze onze bagage gingen stelen op het moment dat we niet in dat hotel waren. Opweg naar het hotel belde de politie Steve op. Er was een nieuw probleem. Mama Anastacia was naar Uncle Tom’s gegaan en begon daar van haar tak te maken dat wij een DVD-speler gestolen hadden. Om van de politie af te raken, hebben we hen wat drank gegeven (6 flessen bier en amarula) en ze lieten ons meteen met rust (dit had Steve in het verleden ook toegepast en het werkte toen ook). Om maar een voorbeeld te geven van hoe de politie hier werkt. Redelijk corrupt als je het mij vraagt.

Aangezien we op dat moment al 2 uur bezig moesten zijn met de voorbereidingen voor die middag heeft Steve ons afgezet en heeft hij ons instructies gegeven om alles in goede banen te leiden om het festival alsnog voor te bereiden.

Daarna is hij met Saartje vertrokken om voor ons een goede slaapplaats te gaan zoeken. Na 3 uur rondrijden en rondbellen werd er een oplossing gevonden. Saar en Steve sliepen in het casino en wij in een B&B, niet zo ver van mama Anastacia. De reden waarom wij niet in het casino sliepen was de prijs. 85 euro per nacht per persoon was ons net iets teveel, maar het busje was daar veilig en aan de B&B niet, dus moesten Steve en Saartje daar wel overnachten. Dus hebben we besloten om het zo te regelen en de prijs van de B&B op te tellen met die van het casino en zo te delen door 8. Iedereen heeft dus evenveel betaald.

Na al die heisa konden we ons eindelijk concentreren op het festival zelf. De workshops en de registratie van de groepen. En nogmaals hebben wij hier een prachtig voorbeeld van de Afrikaanse mentaliteit.

Laat mij eerst uitleggen hoe wij het hadden voorbereid en daarna vertel ik hoe het dan verlopen is.

Om 9u toekomen in Uncle Tom’s om alles klaar te zetten en aan te duiden.

Tussen 9u en 13u konden de groepen zich registreren voor de show.

De workshops gingen plaats vinden op 2 verschillende plaatsen van 2u tot 3u en van 3u tot 4u. In de ene zaal was er Newstyle en Krump, in de andere zaal House dance en contemporary (hedendaagse).

Daarnaast was er nog een battle zone en in de mainhall konden de groepen een sound- en podiumcheck doen.

Om 4u zou dan de show starten en dat zou gedaan zijn om 6u.

Hoe het uiteindelijk verliep

Na onze problemen die ochtend kwamen wij rond 11u toe in Uncle Tom’s en rarara, daar was nog bijna niemand aanwezig, buiten 2 groepen. De manager die de sleutels van de danszalen had, was er nog niet en de man van de bewaking ook niet. Onze bagage hebben we dan maar gezet op de plaats waar de registratie plaatsvond. Daar moest dus altijd iemand bij blijven.

Na een kleine reorganisatie hebben we het meeste voorbereid zoals gepland. Alles opgehangen en klaargemaakt voor de workshops. Door omstandigheden moesten de plaatsen van de workshops aangepast worden. In de kleine danszaal ging New style en Contemporary doorgaan en in de Mainhall House dance en Krump. En daar dook alweer een nieuw probleem op. De muziekinstalatie die we normaal gebruiken was van mama. Die hadden we dus niet meer, maar we hadden nog een reserve van Danspunt. Probleem: wij hadden geen CD’s en een Ipod aansluiting ging niet zo makkelijk. En aangezien er nog niet veel volk was en de groepen nog niet gearriveerd waren hebben we de workshops in de kleine zaal laten vallen en enkel die van in de Mainhall laten doorgaan. Tot onze verbazing kwam er toch nog veel volk binnen voor de eerste workshop gegeven door onze enige echte Nando(‘s). In het begin stond iedereen wat afwachtend te kijken, maar eenmaal op dreef deed haast iedereen mee.

Ondertussen begonnen er crews op te duiken die op voorhand niet naar Steve gebeld hadden. Jammer genoeg voor hen, moesten we ze op een reservelijst zetten omdat alles al vol zat voor die avond.

Naast de workshops en het registreren waren er ook journalisten en filmcrews aanwezig. We hebben tussendoor een interview gegeven en er werd gevraagd om eens een stukje van de show te doen.

Tegen 3u30 kwamen de meesten groepen toe. (Herinner dat ze tussen 9u en 12u moesten registreren.) Maar van de 15 crews die geboekt waren, zijn er slechts 6 opgedaagd, waarvan 1 onvolledig en 2 die op het laatste moment afgezegd hebben.

Gelukkig had Jean alle gegevens van de reserve crews opgeschreven en hebben we hen gelukkig kunnen maken met een plaatsje in de show. Na al het gesjoemel om de muziek inorde te krijgen en een sound check kon de show beginnen. Maar in plaats van 4u was het al 5u. Een uur in retard. This is Africa =TIA

Duidelijk een typisch voorbeeld van hun mentaliteit dus. Op het laatste moment toekomen, afzeggen en hun muziek meebrengen op USB of zelf op hun GSM ipv op cd.

Al bij al is alles toch heel goed verlopen en waren de workshops een groot succes. Esmeralda die contemporary ging geven is nooit komen opdagen en heeft niets laten weten.

Het enthousiasme van het publiek tijdens de optredens was overweldigend en kan je niet vergelijken met een Europees publiek. Springen, roepen, meezingen, dansen,... Geen minuut was er stilte in de zaal. Soms kon je de muziek zelf niet meer horen. Ik kan het je wel verzekeren dat dit een heel warm gevoel geeft en een gevoel van voldoening na een optreden. Iedereen zingt mee, roept en joelt bij een toffe move en fluit en klapt na een optreden. Dit is iets dat wij in België nooit meemaken.

Het was een fantastische dag en een geweldige ervaring om met deze mensen iets te organiseren. Om de dag af te sluiten hebben we met alle Hypno’s tal van foto’s getrokken. Het afscheid viel ons en de African Hypno’s zwaarder dan verwacht. Wetend dat wij terugkeren naar de luxe en zij naar hun gewone bestaan. Wetend dat wij hen waarschijnlijk “nooit” meer zullen zien of horen en wetend dat zij zo ontzettend veel talent hebben dat verloren zou gaan indien er verder geen initiatieven meer zouden zijn om hen creatief bezig te houden met dans.

Traantjes vloeiden en er werden veel knuffels uitgewisseld. Daarna nog even onze maag gaan vullen en dan naar de nieuwe B&B. We werden er raar maar waar ontvangen met open armen. Een prachtige B&B met een huisvrouw die echte liefde uitstraalde. Eindelijk een welverdiende nachtrust en geen zorgen meer.

Op naar Durban!