“In the African culture, I’m your mother... You can trust me...” De eerste woorden van Mama Anastacia toen wij aankwamen. Yeah right...
Full English Breakfast was door de korting niet mogelijk, maar dan verwacht je toch zeker genoeg om de voormiddag door te komen. Helaas waren 2 toastjes per persoon soms al teveel gevraagd en moesten we ons daarmee tevreden stellen. Geen probleem dachten wij, we laten het gewoon zoals het is, want het eten is hier in Afrika spotgoedkoop.
Na een paar dagen was het tijd om eens verse handdoeken te vragen. Saartje vroeg het aan mama Anastacia, maar dat viel blijkbaar niet in goede aarde bij haar. Na veel verantwoording waarom zij die handdoeken nodig had, kreeg ze na 3 dagen haar verse handdoeken.
Na 1 week beginnen de badkamers toch wel wat vuil te worden en er hangt een vuil luchtje... Maar blijkbaar kan ze niet kuisen, want we hebben korting gekregen en we sluiten onze deuren. Toch wel jammer dat ze zogezegd geen extra sleutel heeft van elke kamer en dat wij hier zo ontzettend weinig zijn (NOT).
Maar wij bleven er altijd kalm en rustig onder. Enkel onder elkaar klaagden we over alles wat er bij ons niet in kon.
Maar vandaag (vrijdag 24 juli) was toch wel de druppel die de emmer deed overlopen. Het begon allemaal deze morgen toen wij rustig in de zetel sudoku’s aan het oplossen waren. Emma en Nando hebben een koude kamer en de verwarming werkt daar niet ideaal. Dus Steve vroeg aan Mayla (de man – lees: sloef – van mama Anastacia) of het eventueel mogelijk was om een extra verwarming te krijgen. Het was een gewone vriendelijke vraag en als het niet mogelijk was, dan gingen wij er ook geen probleem van maken. Mayla zei dat er geen meer was en verder hebben wij ook niets meer gevraagd.
Na een half uurtje kwam Mama Anastacia binnen en vroeg ze op een nogal onvriendelijke toon wie er in kamer 3 sliep. Emma stak haar hand op en ze begon meteen een preek te geven. Dat het hier niet mogelijk was en dat het haar teveel geld zou kosten, qua elektriciteit (die hier graag eens 24u uitvalt...). Ze werd kwaad en verdraaide onze woorden. Plots hadden wij een verwarming geëist.
Steve en de jongens waren er toen niet bij. Silke antwoorde op een vriendelijke manier dat het enkel een vraag was en dat wij er ook verder geen probleem meer van maakten. Maar ze geloofde ons blijkbaar niet. Want haar man had gezegd dat wij het eisten. Wij zijn echter in de aanval gegaan en hebben ons verdedigd.
Ze begon dan opnieuw over onze korting te klagen en liep kwaad weg. Deel 1 van de druppel die de emmer deed overlopen eindigt hier.
Deze avond (wij zijn vrijdag voor de duidelijkheid) mogen we op een plaatselijke show optreden met onze groep alleen. Gisteren kwamen ze ons op het laatste moment storen tijdens onze training om nog vlug eens een doorloop te doen op het podium. We hebben toegezegd, maar wij waren amper opgewarmd en geloof ons, het was daar om te bevriezen. Dus Steve had ons gezegd dat we het rustig aan moesten doen en ook qua opstellingen hadden we nog niet alles kunnen afspreken. (Dit stond pas later die avond op onze planning)
Na de uitbarsting van Anastacia kwam Steve terug en vertelde hij over het telefoontje dat hij gekregen had van Esmeralda (een plaatselijke choreografe). Blijkbaar vonden er een paar mensen onze show, die we gisteren in 5 minuten voorbereid hadden, niet zo goed. Ze vroeg letterlijk: “Waren jullie aan het markeren of was dat de bedoeling?” Natuurlijk schoot dit bij de meesten onder ons in het verkeerde keelgat. Maar dat is hier nu eenmaal de mentaliteit van sommige Afrikaanse inwoners. Altijd de eersten om kritiek te geven, maar zelf kunnen ze amper kritiek verdragen.
Laat ons wel even duidelijk stellen dat wat wij nu vertellen niets te maken heeft met het festival van zaterdag. Noch qua organisatie, noch qua problemen.
Om terug te komen op de commentaar over ons optredentje van gisteren. Steve heeft ons verdedigd en heeft gezegd dat wij nog niet voorbereid waren aangezien wij bezig zijn met de voorbereidingen voor “ons” festival. Dit heeft natuurlijk voorrang op de show van deze avond. Maar dit wil niet zeggen dat we ons best niet zullen doen.
gr,
Elke
Dag Elke part 1! Blij dat je het allemaal eens kon van je afschrijven meisje? Het is goed dat jij ( je mede met de groep ) je eens kon kunnen "uiten"! Weet je iedereen denkt hier dat jullie het daar superdeluxe naar jullie zin hebben maar jullie weten beter...De mama´s en de papa´s waren via telefoonverkeer ook wel op de hoogte en dan stonden wij hier voor schut zo onbehulpzaam als kippen zonder kop! We konden alleen maar hopen dat alles zou goedkomen aldaar...
BeantwoordenVerwijderenHet deed inderdaad heel veel deugd om alles eens te kunnen vertellen. Want na 2 weken alles opkroppen staat dat bij mij toch wel op ontploffen!
BeantwoordenVerwijderenElke